13 Ağustos 2026 — Ekonomi365 Haber Merkezi

Türkiye'nin enerji politikasında yeni bir dönem şekilleniyor. Gabar'da petrol üretimi rekor kırarken Karadeniz'deki Sakarya Gaz Sahası'nda üretimin ikinci aşamaya geçirilmesine hazırlanılıyor. Aynı zamanda Türkiye Petrolleri, Irak'tan Libya'ya, Bulgaristan'dan Somali ve Pakistan'a uzanan yeni bir uluslararası arama ve üretim ağı kuruyor.

Ankara'nın hedefi yalnızca daha fazla petrol ve doğal gaz üretmek değil. Türkiye'nin her yıl enerji ithalatına ödediği yüksek faturayı azaltmak, enerji arzında tek bir ülkeye veya güzergâha bağımlılığı düşürmek ve Türkiye Petrolleri'ni uluslararası rezervlere sahip küresel bir enerji şirketine dönüştürmek yeni stratejinin ana unsurları arasında bulunuyor.

Bunun yanında Akkuyu Nükleer Güç Santrali, hızla büyüyen güneş ve rüzgâr kapasitesi, hidroelektrik üretim, doğal gaz depolama, LNG altyapısı ve enerji verimliliği yatırımları aynı hedefe hizmet ediyor: Türkiye'nin ithal enerjiye olan ihtiyacını mümkün olduğu kadar azaltmak.

Asıl Değişim Gabar'daki Varil Sayısından Daha Büyük

Türkiye'nin enerji gündeminde kamuoyunun en fazla takip ettiği başlık Gabar'daki petrol üretimi olsa da 2026 gelişmeleri, stratejinin bundan çok daha geniş olduğunu gösteriyor.

Türkiye artık yalnızca kendi sınırlarında petrol ve doğal gaz arayan bir ülke olmayı hedeflemiyor. Yeni modelde TPAO, dünyanın farklı bölgelerindeki petrol ve doğal gaz sahalarına ortak olarak rezervlerin ve gelecekteki üretimin ekonomik paydaşlarından biri olmaya çalışıyor.

Böylece enerji güvenliği açısından yeni bir denklem ortaya çıkıyor:

Gabar'da Yeni Rekor: Günlük 83 Bin Varil Aşıldı

Petrol tarafında 2026'nın en somut gelişmelerinden biri Şırnak'taki Gabar sahasında yaşandı.

Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı, 6 Ağustos 2026 itibarıyla Gabar'daki günlük petrol üretiminin 83 bin 300 varile çıkarak yeni bir rekor seviyeye ulaştığını açıkladı.

Bu miktar yalnızca bölgesel bir üretim artışı anlamına gelmiyor. Türkiye'nin yurt içi ham petrol üretiminin önemli bölümünün artık tek bir yeni üretim havzasından karşılanması, Gabar'ın Türkiye'nin enerji arz güvenliği açısından stratejik bir sahaya dönüştüğünü gösteriyor.

Bununla birlikte Türkiye'nin günlük petrol ihtiyacı yaklaşık 1 milyon varil seviyesinde değerlendirildiğinde, Gabar'ın tek başına Türkiye'yi petrol ithalatından kurtarması mümkün değil.

Gabar'ın önemi daha çok Türkiye'nin daha önce üretim yapılmayan alanlarda yeni rezerv ve üretim kapasitesi geliştirebildiğini göstermesinde yatıyor.

Gabar Yetmeyebilir: Bir Sonraki Büyük Hikâye Diyarbakır mı?

Türkiye'nin kara petrolü stratejisinde dikkatlerin çevrildiği bir sonraki bölge Diyarbakır.

Silvan çevresinde yürütülen çalışmalar klasik dikey petrol kuyularından farklı bir yöntem içeriyor. Burada yatay sondaj ve hidrolik çatlatma yöntemlerinin kullanılması planlanıyor.

Enerji Bakanlığı daha önce bölgedeki jeolojik potansiyelin Gabar'dan daha büyük bir üretim alanına dönüşebileceğine ilişkin değerlendirmelerde bulundu.

Ancak kritik ayrım burada başlıyor:

Diyarbakır'daki milyarlarca varillik potansiyel tahminleri bugün için kanıtlanmış ve ticari olarak üretilebilir petrol rezervi anlamına gelmiyor.

2026'nın sonuna doğru yapılması planlanan yatay sondaj ve üretim testleri, bu alanın Türkiye'nin yeni Gabar'ı olup olamayacağı konusunda ilk gerçek göstergeleri verecek.

Karadeniz'de Asıl Hedef 20 Milyon Metreküp/Gün

Türkiye'nin doğal gazda dışa bağımlılığını azaltma planının merkezinde ise Sakarya Gaz Sahası bulunuyor.

Enerji Bakanlığının 11 Ağustos 2026 tarihli açıklamasına göre Karadeniz gazının günlük üretimi yaklaşık 9,5 milyon metreküp seviyesinde bulunuyor.

Bu üretimin yaklaşık 4 milyon hanenin doğal gaz ihtiyacına eşdeğer olduğu belirtiliyor.

Ancak 2026'nın asıl kritik hamlesi günlük mevcut üretim değil, Sakarya Gaz Sahası'nın ikinci üretim aşamasına geçirilmesi.

Osman Gazi Devreye Girerse Karadeniz Gazı İkiye Katlanacak

Osman Gazi Yüzer Üretim Platformu'nun Sakarya Gaz Sahası'nda devreye alınmasıyla günlük doğal gaz üretiminin yaklaşık 20 milyon metreküpe yükseltilmesi hedefleniyor.

Bakanlığın ağustos ayında açıkladığı güncel takvime göre platformun eylül sonunda görev yerine gönderilmesi ve yılın son çeyreğinde üretim sürecine dahil edilmesi planlanıyor.

Günlük 20 milyon metreküplük üretim bir yıl boyunca korunabilirse, yıllıklandırılmış yaklaşık 7,3 milyar metreküp doğal gaza karşılık geliyor.

Türkiye'nin yıllık doğal gaz tüketiminin yaklaşık 60 milyar metreküp seviyesine ulaştığı dikkate alındığında, Faz-2 kapasitesi tek başına toplam ihtiyacın yaklaşık yüzde 12'sine karşılık gelebilecek bir üretim büyüklüğü oluşturabilir.

Ancak platformun 2026'nın tamamında çalışmayacak olması nedeniyle bu oran 2026'nın gerçekleşen yıllık yerli gaz payı olarak değerlendirilmemeli.

2028 Hedefi Çok Daha Büyük: 45 Milyon Metreküp/Gün

Sakarya Gaz Sahası'nda bir sonraki aşama 2028 için planlanıyor.

İkinci yüzer üretim platformunun sisteme dahil edilmesiyle günlük doğal gaz üretiminin yaklaşık 45 milyon metreküpe çıkarılması hedefleniyor.

Bu seviye yıllıklandırıldığında yaklaşık 16,4 milyar metreküp doğal gaz üretim kapasitesine karşılık geliyor.

Hedefe ulaşılması halinde Karadeniz gazı, Türkiye'nin doğal gaz ithalat kompozisyonunu değiştirebilecek büyüklüğe ulaşabilir.

Karadeniz'de Üretim Artarken Yeni Gaz Arayışı da Sürüyor

Karadeniz'deki strateji yalnızca mevcut Sakarya rezervini üretmekle sınırlı değil.

Abdülhamid Han sondaj gemisi 2026'nın ilk keşif sondajlarından biri için Kocaeli açıklarındaki Kandıra-2 kuyusunda çalışırken, ağustos ayında Türkali-44 kuyusunda faaliyetlerini sürdürüyor.

Türkiye'nin kendi sondaj filosuna ek olarak küresel petrol şirketleriyle iş birliklerine yönelmesi de dikkat çekiyor.

TPAO'nun ExxonMobil ve TotalEnergies gibi uluslararası enerji şirketleriyle Karadeniz ve Akdeniz'deki olası arama faaliyetlerini kapsayan iş birliklerine yönelmesi, arama riskinin ve teknolojik tecrübenin paylaşılması açısından yeni bir model oluşturuyor.

TPAO Sınırları Aştı: Artık Petrolü Sadece Türkiye'de Aramıyor

2026 enerji politikasındaki belki de en önemli yapısal değişim, Türkiye Petrolleri'nin uluslararası büyüme stratejisinde görülüyor.

Enerji Bakanlığının ağustos ayında açıkladığı verilere göre, TPAO'nun Türkiye ve yurt dışındaki toplam petrol ve doğal gaz üretimi yaklaşık 330 bin varil petrol eşdeğeri/gün seviyesine ulaştı.

Hedef, bu miktarı 2028 yılında günlük yaklaşık 600 bin varil petrol eşdeğerine çıkarmak.

Bu hedef yalnızca Gabar ve Karadeniz'deki üretim artışına dayanmıyor. TPAO'nun yurt dışında üretim yapan sahalara ortak olması ve yeni rezervler bulması planın önemli bölümünü oluşturuyor.

Kerkük'te Yeni Dönem: Türkiye Artık Petrolün Sadece Müşterisi Değil

Temmuz 2026'da Türkiye Petrolleri, BP'nin Kerkük merkezli şirketi BP Energy Company of Kirkuk Limited'e yüzde 15 ortak oldu.

Proje; Baba ve Avanah kubbeleri ile Bai Hassan, Jambur ve Khabbaz petrol sahalarını kapsıyor.

Enerji Bakanlığı, sözleşme alanında ilk aşamada 3 milyar varil petrol eşdeğerinin üzerinde hidrokarbon kaynağı bulunduğunun değerlendirildiğini açıklıyor.

Bu ortaklığın stratejik anlamı önemli:

Türkiye Irak petrolünü yalnızca satın alan veya boru hattından taşıyan ülke olmaktan çıkıp, üretim yapılan petrol sahasının ekonomik ortağı haline geliyor.

Bulgaristan Karadenizi'nde TPAO, Shell ve OMV ile Aynı Sahada

TPAO'nun bir başka 2026 hamlesi Bulgaristan'ın Karadeniz kıyılarında gerçekleşti.

Türkiye Petrolleri, Khan Tervel Blok 1-26 ruhsatında yüzde 33 pay aldı.

Ortaklık yapısında Shell yüzde 42, Türkiye Petrolleri yüzde 33 ve OMV yüzde 25 paya sahip.

Yaklaşık 3 bin 800 kilometrekarelik saha, Türkiye'nin Sakarya Gaz Sahası'nın bulunduğu Karadeniz hidrokarbon sistemine görece yakın bir bölgede yer alıyor.

Burada henüz ticari üretim bulunmuyor. Dolayısıyla Bulgaristan projesi bugün için üretimden çok yüksek riskli bir arama yatırımı niteliğinde.

Libya'da 20 Yıl Sonra Açılan İhalede TPAO da Kazandı

Libya'nın yaklaşık 20 yıl sonra gerçekleştirdiği büyük petrol ve doğal gaz ruhsatlandırma turu da Türkiye Petrolleri'nin uluslararası genişleme stratejisinin önemli adımlarından biri oldu.

Repsol, MOL ve Türkiye Petrolleri'nin oluşturduğu konsorsiyum, Libya açıklarındaki Offshore Area 07 sahasında arama hakkı kazandı.

Aynı ruhsatlandırma turunda Chevron, Eni ve QatarEnergy gibi dünyanın büyük enerji şirketlerinin de yer alması, TPAO'nun artık daha geniş uluslararası rekabet ortamında portföy oluşturduğunu gösteriyor.

Somali'de Tarihi Adım: Türk Sondaj Gemisi İlk Kez Yurt Dışında

Türkiye'nin enerji filosunun uluslararasılaşmasındaki en dikkat çekici gelişmelerden biri Somali açıklarında gerçekleşti.

Çağrı Bey sondaj gemisi 2026 yılında Somali'ye gönderildi ve Curad-1 kuyusunda sondaj faaliyetlerine başladı.

Bu operasyon, Türkiye'nin kendi deniz yetki alanları dışında kendi derin deniz sondaj gemisiyle gerçekleştirdiği ilk operasyon olması bakımından önem taşıyor.

Ancak 13 Ağustos 2026 itibarıyla Curad-1 kuyusunda ekonomik olarak üretilebilir petrol veya doğal gaz bulunduğuna ilişkin kamuoyuna açıklanmış kesinleşmiş bir ticari keşif bulunmuyor.

Somali bu nedenle bugün için bir üretim hikâyesi değil, yüksek potansiyelli bir arama yatırımı.

Sıradaki Durak Pakistan: Oruç Reis Ekim'de Sahaya Gidebilir

Türkiye'nin yeni yurt dışı enerji haritasında Pakistan da yer alıyor.

TPAO, Pakistan'ın uzun yıllar sonra yeniden açtığı deniz hidrokarbon ruhsatlarında bir blokta operatörlük hakkı ve yüzde 25 pay aldı.

Enerji Bakanlığının ağustos açıklamasına göre Oruç Reis sismik araştırma gemisinin Akdeniz'deki görevlerinin ardından Pakistan'a gitmesi ve Ekim 2026'da sismik araştırma faaliyetlerine başlaması planlanıyor.

LNG Dışa Bağımlılığı Bitirmiyor Ama Tek Kapıya Mahkûmiyeti Azaltıyor

Türkiye'nin enerji politikasında LNG yatırımlarının doğru tanımlanması gerekiyor.

LNG, Türkiye'de üretilmediği sürece yine ithal doğal gazdır. Dolayısıyla LNG kullanımının artması doğrudan enerji bağımsızlığı anlamına gelmiyor.

Buna karşılık LNG'nin stratejik önemi, Türkiye'nin Rusya, İran veya belirli bir boru hattına aşırı bağımlılığını azaltabilmesinde ortaya çıkıyor.

BOTAŞ'ın farklı küresel şirketlerle yaptığı LNG anlaşmaları, Türkiye'nin gaz portföyünü daha fazla ülkeye ve tedarikçiye yaymasını sağlıyor.

Böylece enerji güvenliğinin yeni formülü:

Depolar Doluyor: Kriz Anında Gaz Bulabilmek de Enerji Güvenliği

Türkiye'nin Silivri ve Tuz Gölü yer altı doğal gaz depolama tesislerinin toplam kapasitesi yaklaşık 6,3 milyar metreküpe ulaştı.

Enerji Bakanlığı ağustos başında iki tesisin de yüzde 100 doluluk seviyesine ulaştığını açıkladı.

Planlamaya göre Silivri depolama kapasitesinin 2028'e kadar yaklaşık 6 milyar metreküpe, Tuz Gölü kapasitesinin ise ilerleyen yıllarda yaklaşık 8,5 milyar metreküpe çıkarılması hedefleniyor.

Bu yatırımlar Türkiye'nin dışarıdan gaz alma ihtiyacını doğrudan ortadan kaldırmıyor; ancak savaş, boru hattı kesintisi veya aşırı soğuk hava dönemlerinde tedarik güvenliğini artırıyor.

Akkuyu İthal Gazı Azaltabilir: Ama Enerji Bağımsızlığının Başka Bir Tartışması Var

Elektrik üretiminde dışa bağımlılığı azaltacak en büyük projelerden biri Akkuyu Nükleer Güç Santrali.

İlk ünitede 2026 yılında test ve devreye alma çalışmaları devam ederken, hükümet yıl sonuna kadar ilk elektrik üretiminin gerçekleştirilmesini hedefliyor.

Dört ünitenin tamamı devreye girdiğinde Akkuyu'nun toplam kurulu gücünün 4 bin 800 MW'a ve yıllık elektrik üretiminin yaklaşık 35 milyar kWh'ye ulaşması öngörülüyor.

Bu üretim doğal gaz santrallerinin çalışmasını azaltabildiği ölçüde milyarlarca metreküplük doğal gaz ithalatının önüne geçebilir.

Buna karşılık Akkuyu'nun Rosatom modeliyle kurulması, enerji bağımsızlığının yalnızca yakıt ithalatıyla ölçülmemesi gerektiğini de gösteriyor.

Nükleer yakıt, teknoloji, finansman, işletme tecrübesi ve proje sahipliği gibi başlıklarda yabancı bağımlılığının azaltılması da uzun vadeli enerji güvenliği açısından önem taşıyor.

Sessiz Devrim GES ve RES'te: Her Yeni Megavat İthal Gazı Baskılayabilir

Türkiye'nin enerji bağımsızlığı stratejisinin belki de en hızlı büyüyen ayağı güneş ve rüzgâr enerjisi.

Haziran 2026 itibarıyla Türkiye'nin toplam elektrik kurulu gücü yaklaşık 126 bin 113 MW seviyesine ulaştı.

Bunun yaklaşık 27 bin 210 MW'ını güneş enerjisi oluşturuyor. Güneşin toplam kurulu güç içindeki payı yüzde 20'nin üzerine çıkmış durumda.

Rüzgâr, hidroelektrik ve güneş üretiminin birlikte artması, özellikle ithal doğal gaz kullanan elektrik santrallerinin çalışma süresini azaltabildiği ölçüde Türkiye'nin döviz cinsinden enerji ithalat faturasını düşürüyor.

HES'in Değeri 2026'da Yeniden Görüldü

2026 ilkbaharında güçlü hidroelektrik üretim, Türkiye'nin enerji sistemindeki yerli kaynakların neden stratejik olduğunu yeniden gösterdi.

Reuters'ın aktardığı verilere göre hidroelektriğin üretimdeki payı bazı dönemlerde yüzde 40 seviyelerine yaklaşırken, doğal gaz santrallerinin payı önemli ölçüde geriledi.

Bu durum yalnızca elektrik üretim kaynaklarının dağılımını değiştirmedi.

Her megavatsaat yerli hidroelektrik, güneş veya rüzgâr üretimi; sistem koşullarına bağlı olarak ithal gazla üretilecek elektriğin yerini alabildiği ölçüde enerji ithalatını azaltıyor.

Denizde Yeni Cephe: Türkiye Offshore Rüzgâra Hazırlanıyor

Türkiye yenilenebilir enerji yatırımlarını karadan denize taşımaya da hazırlanıyor.

Enerji Bakanlığı 12 Ağustos 2026'da Türkiye'nin ilk offshore rüzgâr YEKA ihalesinin 2027 yılının ilk çeyreğinde yapılmasının planlandığını açıkladı.

Saros Körfezi, Gökçeada, Bozcaada ve Edremit açıklarındaki potansiyel sahalar bu kapsamda değerlendiriliyor.

Türkiye'nin 2035 için deniz üstü rüzgâr hedefi 5 bin MW seviyesinde.

Enerji Depolama Olmadan Yeni Sistem Tamamlanamaz

Güneş ve rüzgâr kurulu gücü büyüdükçe Türkiye'nin önündeki yeni sorun yalnızca elektrik üretmek değil, üretilen enerjiyi doğru saatte sisteme verebilmek olacak.

Güneş üretiminin yüksek olduğu öğle saatlerinde elektrik fiyatları çok düşük seviyelere gerileyebilirken, güneş battıktan sonra talebin yüksek kaldığı akşam saatlerinde fiyatlar hızla artabiliyor.

Bu nedenle depolamalı GES ve RES yatırımları, yenilenebilir üretimin sistemdeki ekonomik değerini artırabilir.

Elektrik depolama, gündüz düşük değerli elektriğin bataryada tutulup akşam yüksek talep saatlerinde sisteme verilmesine imkân sağlayarak yenilenebilir enerji kapasitesinin daha verimli kullanılmasına yardımcı olabilir.

En Ucuz Yerli Enerji: Hiç Tüketilmeyen Enerji

Enerjide dışa bağımlılığı azaltmanın bir başka yolu ise daha fazla üretmek değil, aynı ekonomik üretimi daha az enerji tüketerek gerçekleştirmek.

Türkiye'nin 2024-2030 Enerji Verimliliği Eylem Planı, yaklaşık 20,2 milyar dolarlık yatırım ve 37,1 milyon TEP kümülatif enerji tasarrufu öngörüyor.

Yalnızca 2026 yılı için yaklaşık 2,54 milyar dolarlık enerji verimliliği yatırımı hedefleniyor.

Sanayide kullanılan daha verimli motorlar, binalarda yalıtım, verimli ısıtma-soğutma sistemleri ve ulaşımda enerji tüketiminin azaltılması, ithal edilmesi gereken petrol ve doğal gaz miktarını doğrudan aşağı çekebilir.

Dış Dünya Ne Diyor? Türkiye Hâlâ Büyük Bir Enerji İthalatçısı

Türkiye'nin enerji yatırımları uluslararası enerji ve ekonomi yayınları tarafından da yakından takip ediliyor.

Reuters'ın analizlerinde Karadeniz gaz üretiminin artması, LNG kaynaklarının çeşitlenmesi ve yenilenebilir enerji kapasitesinin büyümesi Türkiye'nin özellikle Rusya ve İran doğal gazına olan bağımlılığını azaltabilecek gelişmeler arasında değerlendiriliyor.

Buna karşılık uluslararası değerlendirmeler Türkiye'nin hâlâ büyük bir enerji ithalatçısı olduğuna dikkat çekiyor.

Petrol ve doğal gaz fiyatlarında yaşanabilecek jeopolitik şoklar Türkiye'nin cari açığı, enflasyonu ve döviz ihtiyacı üzerinde önemli etki yaratmaya devam ediyor.

Enerji Bağımsızlığı ile Enerji Güvenliği Aynı Şey Değil

Türkiye'nin yürüttüğü enerji projelerini değerlendirirken önemli bir ayrım yapılması gerekiyor.

2026'nın Sonunda Beş Kritik Soru Cevap Bekliyor

Türkiye'nin enerji stratejisinin 2026 sonunda ne kadar ilerlediğini görmek için beş gelişme öne çıkıyor.

İlk olarak Osman Gazi platformunun devreye girerek Sakarya Gaz Sahası üretimini gerçekten günlük 20 milyon metreküp seviyesine çıkarıp çıkaramayacağı izlenecek.

İkinci olarak Diyarbakır'daki yatay sondaj ve hidrolik çatlatma çalışmalarının ekonomik petrol üretimi gösterip göstermeyeceği önem taşıyor.

Üçüncü kritik başlık Somali'deki Curad-1 sondajından ticari bir keşif gelip gelmeyeceği.

Dördüncü başlık Akkuyu'nun ilk ünitesinin 2026 bitmeden elektrik üretimine başlayıp başlayamayacağı.

Beşinci ve belki de en stratejik soru ise TPAO'nun Kerkük, Bulgaristan, Libya, Somali ve Pakistan'daki faaliyetlerinin ne kadarının önümüzdeki yıllarda gerçek üretime dönüşeceği olacak.

2028 Gerçek Kırılma Yılı Olabilir mi?

Türkiye'nin bugün yürüttüğü projelerin büyük bölümünde kritik hedef yılı 2028 olarak öne çıkıyor.

Sakarya Gaz Sahası'nın günlük 45 milyon metreküpe ulaşması, TPAO'nun toplam üretiminin günlük 600 bin varil petrol eşdeğerine yaklaşması, Akkuyu'da daha fazla ünitenin elektrik üretmeye başlaması ve güneş-rüzgâr kapasitesinin büyümeye devam etmesi halinde Türkiye'nin ithal enerji ihtiyacında belirgin bir değişim görülebilir.

Ancak bu hedeflerin tamamı aynı anda gerçekleşse dahi, Türkiye'nin kısa vadede petrol ve doğal gaz ithalatını tamamen sona erdirmesi beklenmemeli.

Türkiye Enerjide İthalatçı Ülkeden Üretici-Tüccar Ülkeye mi Dönüşüyor?

2026 gelişmeleri bir arada değerlendirildiğinde Türkiye'nin enerji politikasında temel yaklaşımın değişmeye başladığı görülüyor.

Geçmişte model büyük ölçüde “enerjiyi dışarıdan al ve Türkiye'de tüket” üzerine kuruluydu.

Yeni model ise çok daha geniş bir yapıya dönüşüyor:

Türkiye'de üret, yurt dışında rezerve ortak ol, farklı ülkelerden enerji tedarik et, depola, Türkiye üzerinden ticaretini yap ve elektriğin mümkün olduğunca büyük bölümünü yerli kaynaklardan üret.

Gabar'ın günlük 83 bin varili aşması, Karadeniz gazında ikinci üretim aşamasına hazırlanılması, TPAO'nun Kerkük'te BP ile ortak olması, Bulgaristan Karadenizi'nde Shell ve OMV ile aynı ruhsata girmesi, Libya'da yeni saha kazanması, Somali'de kendi sondaj gemisiyle çalışması ve Pakistan'a hazırlanması bu dönüşümün 2026'daki en dikkat çekici göstergeleri oldu.

Enerjide Dışa Bağımlılık Bitmedi; Ama Oyun Gerçekten Değişiyor

Türkiye'nin petrol ve doğal gaz ihtiyacının önemli bir bölümü bugün hâlâ ithalat yoluyla karşılanıyor.

Bu nedenle “Türkiye enerjide dışa bağımlılığı sona erdirdi” demek mevcut verilerle doğru değil.

Buna karşılık 2026'nın farkı, enerji bağımlılığını azaltmak için çok sayıda aracın ilk kez aynı anda geniş ölçekte kullanılmaya başlanması.

Yerli petrol, Karadeniz gazı, yurt dışı rezerv ortaklıkları, nükleer enerji, güneş, rüzgâr, hidroelektrik, enerji depolama, LNG çeşitlendirmesi ve verimlilik aynı stratejinin parçaları haline geliyor.

Türkiye'nin enerjide gerçek bağımsızlık yolculuğunda bundan sonraki belirleyici konu yeni hedeflerin açıklanmasından çok, açıklanan rezervlerin ve uluslararası anlaşmaların ne kadarının ekonomik üretime dönüştürülebileceği olacak.